When I thought I was learning to live
I was also learning to die.
:Leonado Da Vinci
I was also learning to die.
:Leonado Da Vinci
ว่ากันว่า...มนุษย์เราจะรู้ค่าของการมีชีวิตอยู่มากที่สุดก็ต่อเมื่อลมหายใจห้วงสุดท้ายใกล้มาถึง
ตั้งแต่ลืมตาดูโลก เราเคยถามตัวเองบ้างไหมว่า เราเกิดมาเพื่ออะไร มีอะไรที่เราพร้อมจะตายเพื่อมัน ในขณะที่ชีวิตยังอยู่ดี ไม่มีเรื่องทุกข์ร้อน เรามักจะคิดว่าคำถามเหล่านี้ำไกลตัวนัก หากลองมองดูดีๆ แล้ว เราก็จำต้องยอมรับกับตัวเองว่า สิ่งที่เราคิดว่าอยู่ไกลตัวนั้น วันหนึ่งมันจะหมุนวน เคลื่อนซ้อน ทาบทับกับชีวิตของเราอย่างหลีกหนีไม่ได้ และหากเวลานั้นมาถึง สิ่งที่เราทำได้ดีที่สุด บางที...อาจเป็นแค่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายก็เป็นได้
ความตายไม่ใช่สิ่งไกลตัว แท้จริงแล้วมันอาจเป็นแค่ลมวูบเดียวที่พัดผ่าน ไม่อาจยื้อ ไม่อาจหลีกหนี แต่จะมีใครซักกี่คนที่สามารถทำใจยอมรับความตายได้อย่างแท้จริง มนุษย์เราทุกคนกลัวเจ็บ กลัวจน กลัวอด กลัวตาย กลัวไม่เป็นที่นับหน้าถือตา เมื่อมีชีวิตอยู่ เราจึงไขว่คว้าให้ได้มาซึ่งความสุขทางกายอันไม่มั่นคง หากจะลองหยุดคิดสักนิด กฎไตรลักษณ์ที่เราๆ ท่านๆ รู้กันดี...เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป ไม่มีอะไรเที่ยงแท้และแน่นอน และความไม่แน่นอนนี่แหละคือสิ่งเดียวที่จีรังที่สุด เพียงแค่เรายอมรับกฎข้อนี้ได้ ความตายก็ไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวเลย
ลมหายใจเป็นสิ่งมีค่า ทุกวินาทีที่หายใจเข้าออกคือสิ่งที่เราต้องตระหนักรู้ สร้างคุณค่านั้นด้วยตัวเราเอง ไม่ต้องรอให้ใครมาสรรเสริญเยินยอหรือเหยียบย่ำ ให้รู้สึกภาคภูมิหรือไร้ค่าเพราะลมปากคน ลองหลับตานึก ภาพของเราตอนอายุ 80 ปี ย้อนคิดกลับมาถึงวันนี้ที่เรายังหายใจอยู่ แล้วลองถามตัวเอง...อะไรที่เราจะเสียดายที่สุดหากไม่ได้ทำ ที่ไหนที่เราอยากไปมากที่สุดในขณะที่ยังหายใจ ใครที่เราอยากอยู่ด้วยที่สุดในขณะที่เขายังหายใจเช่นเรา หาคำตอบให้ตัวเองให้ได้ แล้วคุณอาจจะรู้ว่าชีวิตของคุณ...เกิดมาเพื่ออะไร?
ตั้งแต่ลืมตาดูโลก เราเคยถามตัวเองบ้างไหมว่า เราเกิดมาเพื่ออะไร มีอะไรที่เราพร้อมจะตายเพื่อมัน ในขณะที่ชีวิตยังอยู่ดี ไม่มีเรื่องทุกข์ร้อน เรามักจะคิดว่าคำถามเหล่านี้ำไกลตัวนัก หากลองมองดูดีๆ แล้ว เราก็จำต้องยอมรับกับตัวเองว่า สิ่งที่เราคิดว่าอยู่ไกลตัวนั้น วันหนึ่งมันจะหมุนวน เคลื่อนซ้อน ทาบทับกับชีวิตของเราอย่างหลีกหนีไม่ได้ และหากเวลานั้นมาถึง สิ่งที่เราทำได้ดีที่สุด บางที...อาจเป็นแค่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายก็เป็นได้
ความตายไม่ใช่สิ่งไกลตัว แท้จริงแล้วมันอาจเป็นแค่ลมวูบเดียวที่พัดผ่าน ไม่อาจยื้อ ไม่อาจหลีกหนี แต่จะมีใครซักกี่คนที่สามารถทำใจยอมรับความตายได้อย่างแท้จริง มนุษย์เราทุกคนกลัวเจ็บ กลัวจน กลัวอด กลัวตาย กลัวไม่เป็นที่นับหน้าถือตา เมื่อมีชีวิตอยู่ เราจึงไขว่คว้าให้ได้มาซึ่งความสุขทางกายอันไม่มั่นคง หากจะลองหยุดคิดสักนิด กฎไตรลักษณ์ที่เราๆ ท่านๆ รู้กันดี...เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป ไม่มีอะไรเที่ยงแท้และแน่นอน และความไม่แน่นอนนี่แหละคือสิ่งเดียวที่จีรังที่สุด เพียงแค่เรายอมรับกฎข้อนี้ได้ ความตายก็ไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวเลย
ลมหายใจเป็นสิ่งมีค่า ทุกวินาทีที่หายใจเข้าออกคือสิ่งที่เราต้องตระหนักรู้ สร้างคุณค่านั้นด้วยตัวเราเอง ไม่ต้องรอให้ใครมาสรรเสริญเยินยอหรือเหยียบย่ำ ให้รู้สึกภาคภูมิหรือไร้ค่าเพราะลมปากคน ลองหลับตานึก ภาพของเราตอนอายุ 80 ปี ย้อนคิดกลับมาถึงวันนี้ที่เรายังหายใจอยู่ แล้วลองถามตัวเอง...อะไรที่เราจะเสียดายที่สุดหากไม่ได้ทำ ที่ไหนที่เราอยากไปมากที่สุดในขณะที่ยังหายใจ ใครที่เราอยากอยู่ด้วยที่สุดในขณะที่เขายังหายใจเช่นเรา หาคำตอบให้ตัวเองให้ได้ แล้วคุณอาจจะรู้ว่าชีวิตของคุณ...เกิดมาเพื่ออะไร?
แด่ Leonado Da Vinci
ผู้ชายที่เป็นดั่งศาสดาของศาสนาใหม่
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น